ไม่เคยคิดเลยว่า…ตั้งแต่วันแรกเมื่อ 18 ปีที่แล้วที่ฉันเริ่มจับดิน นับแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ ฉันทำไป…หยุดไป คั่นเวลาด้วยเรื่องอื่นๆ บ้างในชีวิต แต่ก็ไม่เคยเลยที่จะหายขาดจากการเสพติดการปั้นได้ ไม่ได้ปั้นเพื่อเงินทอง ไม่ได้ปั้นเพื่อชื่อเสียง แต่ปั้นเพื่อเป็นการเติมเต็มความรู้สึกที่ดีให้กับตัวเอง ให้กับการมีชีวิตที่ไม่เวิ้งว้าง ไม่ว่างเปล่า ไม่สับสน การงานชิ้นหนึ่ง ถูกทำขึ้นมาพร้อมๆ กับการหายไปของความรู้สึกเหล่านี้
มีนิทรรศการและงานเสวนาที่น่าสนจของแวดวงสถาปนิกมาแจ้งให้ทราบ 2 งาน งานแรกคือนิทรรศการ 17 l 80 จาก l เส้น l สู่ l สร้าง และอีกงานคือเสวนา สถาปัตยกรรมกับการพัฒนาชุมชนยั่งยืน
ในช่วงที่ฉันยังไม่ได้ทำงาน การเก็บเกี่ยวพลังชีวิตด้านบวกนั้น นับเป็นการงานที่สำคัญอย่างหนึ่ง และฉันยอมรับกับตัวเองว่า คนอย่างฉันนั้นต้องมีความรักอยู่ในหัวใจ เพื่อที่จะใช้เป็นแรงผลักดันในการทำงานเสมอ ในเวลาที่หัวใจปราศจากความรักนั้น มันช่างแห้งแล้งราวกับผืนดินแห้งๆ ที่แม้ว่าจะปลูกพืชพรรณใดๆ ก็ไม่ค่อยจะขึ้นและงอกงามเอาเสียจริงๆ