ฉันมักดีใจกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆดีใจที่ไปหาหมอแล้วได้คิวที่ไม่ช้าดีใจที่วนหาที่จอดรถแล้วได้ที่จอดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อดีใจกับสิ่งของเล็กๆ น้อยๆ ที่มีคนตั้งใจมอบให้ดีใจกับสายลมที่เย็นชื่นดีใจกับรอยยิ้มและความดีงามของคนฉันนั่งกินข้าวผัดที่ผ

ใครที่ไม่มีโอกาสไปไปชมผลงานของ วศินบุรี สุพานิชวรภาชน์ และ อริญชย์ รุ่งแจ้ง ณ เมืองเวนิส ประเทศอิตาลี เมื่อครั้งถูกคัดเลือกให้เป็น 2 ศิลปินไทยที่ไปจัดแสดงผลงานใน “มหกรรมศิลปะร่วมสมัยนานาชาติ เวนิส เบียนนาเล่ ครั้งที่ 55” เมื่อปี 2556 ไม่ต้องเสียใจ

จากการที่ได้สนทนากับ ยามีล๊ะ หะยี คำบอกเล่าของเธอเกี่ยวกับตัวเองบางช่วงตอน ทำให้นึกไปถึงคำกล่าวของ “อังคาร กัลยาณพงศ์” จิตรกรกวีผู้ล่วงลับที่ว่า “ความทุกข์เจียรไนยมนุษย์” แม้จะไม่สามารถสรุปได้ว่าชีวิตของนักศึกษาศิลปะวัยเพียง 24 ปี จากจังหวัดนราธิวาส คนนี้ ได้ผ่านการเจียรไนยมามากพอจนมีเหลี่ยมมุมอันงดงาม พร้อมที่จะเป็นเพชรพลอยในสายตาคนอื่นๆได้แล้วหรือยัง

ฉันพบความรู้อันเป็นความรู้ที่สำคัญว่า เวลาที่เราตกที่นั่งลำบาก มันจะมีแรงกำลังใจชนิดหนึ่งผุดขึ้นมาในใจของตัวเองอยู่เสมอๆ มันคือความคิดในแง่บวกที่ผุดขึ้นมาปลอบโยนตัวเองที่กำลังตกอยู่ในสภาวะนั้นๆ ให้มีกำลังใจและผ่านเวลาเหล่านั้นไปจนได้

นิทรรศการซึ่งจัดแสดงผลงานของผู้ก่อตั้งและคณาจารย์ประจำภาควิชา อาทิ ศาสตราจารย์เกียรติคุณชลูด นิ่มเสมอ,ศาสตราจารย์ปรีชา เถาทอง,รองศาสตราจารย์ปริญญา ตันติสุข, อาจารย์ปัญญา  วิจินธนสาร และคณาจารย์ท่านอื่นๆ

บอกเล่าเรื่องราวเพศสภาพในปัจจุบันกาลที่ไม่มีขีดจำกัดเพศเป็นเพียง ชาย – หญิง เพื่อเปิดเผยแง่มุมความรักใคร่เสน่หา การมีตัวตนที่มาพร้อมกับสิทธิเสรีภาพในการแสดงออกอย่างเท่าเทียมกันโดยมิต้องหลบซ่อนเฉกเช่นเดียวกับอดีตกาล